Ga­le­ony to ogrom­ne na­wet czte­ro­masz­to­we okrę­ty słu­żą­ce przede wszyst­kim do prze­wo­zu to­wa­rów. By­ły też ga­le­ony wo­jen­ne uzbro­jo­ne na­wet w 100 dział. Pierw­sze ga­le­ony po­wsta­ły w XVI w w Hisz­pa­nii z po­trze­by roz­wo­ju że­glu­gi do Ame­ry­ki­.
Je­den z pierw­szych ga­le­onów wy­bu­do­wa­no w An­glii, był to fla­go­wiec kró­la Hen­ry­ka VIII. Miał 80dział, choć cza­sem licz­ba ta się­ga­ła na­wet 136 Efek­tem ocię­ża­ło­ści i ma­łej zwrot­no­ści tych okrę­tów, sta­ła się z cza­sem ten­den­cja do uprasz­cza­nia ich kon­struk­cji. Pierw­sze ga­le­ony wie­lo­po­kła­do­we za­czę­to bu­do­wać w 1610 ro­ku­.
Zwy­kły ga­le­on han­dlo­wy uzbro­jo­ny był w 10 do 30 dział i był jed­nost­ką nie­zwy­kle po­wol­ną i ma­ło zwrot­ną. Sta­wał się przez to ła­twym ce­lem dla ata­ku­ją­cych z za­sko­cze­nia pi­ra­tów i sa­mot­ne ga­le­ony czę­sto pa­da­ły ich ofia­rą. Ga­le­ony rzad­ko by­ły uży­wa­ne przez pi­ra­tów wła­śnie ze wzglę­du na ich ocię­ża­łość.
Dziób ga­le­onu wzo­rem śród­ziem­no­mor­skich ga­le­as za­koń­czo­ny był ga­lio­nem słu­żą­cym do ta­ra­no­wa­nia. Jed­nak w do­bie co­raz szer­sze­go sto­so­wa­nia ar­ty­le­rii ga­lion prze­stał peł­nić ro­lę ta­ra­nu i słu­żył jako ele­ment zdob­ni­czy, na któ­rym mo­co­wa­no rzeź­by­.
Ga­le­ony roz­wi­ja­ły się przez XVI i XVII w da­jąc po­czą­tek okrę­tom li­nio­wy. Wła­śnie z ga­le­onów skła­da­ła się flo­ta an­giel­ska w cza­sie walk z Nie­zwy­cię­żo­ną Ar­ma­dą hisz­pań­ską w 1588 r. Ga­le­ony wcho­dzi­ły w skład flo­ty pol­skiej i szwedz­kiej w bi­twie pod Oli­wą w 1627 r. Słyn­ne pol­skie ga­le­ony, bio­rą­ce udział w tej bi­twie to „Wod­nik” i „Świę­ty Je­rzy­".
Ów­cze­sny wiel­ki het­man ko­ron­ny Wła­dy­sła­wa IV, Sta­ni­sław Ko­niec­pol­ski, uwa­żał, że te­re­ny Oksy­wia są do­sko­na­łym miej­scem na port wo­jen­ny. I tak też się sta­ło w XX w.

Jed­nym ze spe­cy­ficz­nych ele­men­tów wy­po­sa­że­nia ów­cze­snych okrę­tów by­ły czo­py do za­ty­ka­nia dziur. Z re­gu­ły by­ło ich du­żo i róż­ne­go roz­mia­ru, przy­sto­so­wa­nych do za­ty­ka­nia dziur po ku­lach wszel­kich moż­li­wych ka­li­brów. Czo­py ta­kie wspo­ma­ga­no wor­ka­mi z tro­ci­na­mi, gro­chem i wło­sa­mi koń­ski­mi, któ­re po na­mok­nię­ciu, ta­mo­wa­ły wpływ wody na okręt.

Ga­le­on „Gol­den Hind” uży­wał słyn­ny an­giel­ski kor­sarz sir Fran­cis Dra­ke (1540–1596) do swych ata­ków na stat­ki i mia­sta hisz­pań­skie. W la­tach 1577–1580, jako pierw­szy An­glik i pierw­szy po Ma­gel­la­nie, od­był po­dróż do­oko­ła świa­ta. Pod­czas trwa­ją­cej oko­ło trzech lat wy­pra­wy, Fran­cis Dra­ke wraz ze swą za­ło­gą na­pa­dał i gra­bił hisz­pań­skie stat­ki, ko­lo­nie, osa­dy. Bo­ga­te łu­py zdo­by­te zo­sta­ły pod­czas na­pa­du na hisz­pań­ski „srebr­ny ga­le­on” — „Nu­estra Se­no­ra de la Con­cep­tion” zna­ny tak­że jako „Ca­ca­fu­ego” Pod ko­niec wy­pra­wy po­dzie­lo­no łu­py. Każ­de­mu z ma­ry­na­rzy sy­pa­no do jego wor­ka szes­na­ście, trzy­ma­nych obu­rącz, mis zło­ta i klej­no­tów.
Fran­cis Dra­ke zre­ali­zo­wał rów­nież ofi­cjal­ny cel tej wy­pra­wy — zba­dał mi­ja­ne na swej dro­dze zie­mie i wy­spy Ame­ry­ki Środ­ko­wej, za­chod­nich brze­gów Ame­ry­ki Pół­noc­nej i In­dii. Nie­któ­re z nich przy­łą­czył do ko­ro­ny bry­tyj­skiej. W na­gro­dę otrzy­mał z rąk kró­lo­wej Elż­bie­ty I ty­tuł szla­chec­ki. W Hisz­pa­nach sama myśl o spo­tka­niu z Fran­ci­sem Dra­ke­’em bu­dzi­ła za­bo­bon­ny wprost lęk.